Δοκίμιο – Σελίδα 28

Κωνσταντίνος Μάντης: Μανόλης Αναγνωστάκης «Νέοι της Σιδώνος, 1970»

08/05/2017

Αρχείο 08/05/2017

Κανονικά δεν πρέπεινα ‘χουμε παράπονο
Καλή κι εγκάρδια η συντροφιά σας, όλο νιάτα.
Κορίτσια δροσερά — αρτιμελή αγόρια
Γεμάτα πάθος κι έρωτα για τη ζωή και για τη δράση.
Καλά, με νόημα και ζουμί και τα τραγούδια σας
Τόσο, μα τόσο ανθρώπινα, συγκινημένα,
Για τα παιδάκια που πεθαίνουν σ’ άλλην ήπειρο
Για ήρωες που σκοτώθηκαν σ’ άλλα χρόνια,
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Μάντης: Μανόλης Αναγνωστάκης «Νέοι της Σιδώνος, 1970»»

«Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου, μέρος 6ο

03/05/2017

Αρχείο 03/05/2017

Το σχήμα του σώματος στην Αρχαία τραγωδία Μέρος 4ον

Χωρίς κοθόρνους και μάσκες τι κάνουμε;
Το θέατρο στην Ελλάδα του 5 ου αιώνα π.Χ. ήταν μια μοναδική καλλιτεχνική, πνευματική, φιλοσοφική και κοινωνική προσφορά στην τότε κοινωνία και στην ιστορία του πολιτισμού του ανθρώπου. Ένας θεσμός με κοινωνικό, ηθικοπλαστικό και πολιτικό χαρακτήρα. Μια ολοκληρωμένη πρόταση για ψυχαγωγία, παιδεία και συγχρόνως διαδικασία, ενσωμάτωσης στην κοινωνία. Συνεχίστε την ανάγνωση του ««Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου, μέρος 6ο»

«Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου, μέρος 6ο

03/05/2017

Αρχείο 03/05/2017

Το σχήμα του σώματος στην Αρχαία τραγωδία Μέρος 4ον

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Οι Ελεγείες των ιπποτών

02/05/2017

Αρχείο 02/05/2017

Δον Κιχώτης

Παράδοση εθνική,
άνθρωπος αιώνιος
και οικουμενικός

Σώζεται σε μια φθαρμένη χαλκογραφία. Ποζάρει πλάι στην αρχέγονη μητέρα του..Πίσω του πρέπει ν΄απλώνονται τα ανδαλουσιανά καλοκαίρια μα ποτέ δεν θα το μάθουμε. Αυτό το παράξενο παιδί έζησε και πέθανε με τον φανταστικό τρόπο που επινοούν οι πιο πιστές ψυχές. Με το σώμα του κατεστραμμένο απ΄τις στερήσεις, με τον ιδεαλισμό του ακέραιο, ανεξάντλητο ο Δον Κιχώτης κυκλοφορεί ανάμεσά μας. Συγκαταλέγεται στους κατεξοχήν ανθρώπους του άστεως. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Οι Ελεγείες των ιπποτών»

Σωτήρης Παστάκας -Αποκαΐδια: Η λογοτεχνική καταξίωση του ψευδούς και του ψεύδους

28/04/2017

Αρχείο 28/04/2017

✤

Ψέματα: η δουλειά των μεγάλων συγγραφέων σύμφωνα με τον Χέμινγουεϊ, είναι τα ψέματα. Ο Γιάννης Ρίτσος, στη μεταθανάτια έκδοση των τελευταίων του (;) ποιητικών συλλογών, έρχεται να μας δείξει το “κρυφό του μπάλωμα”, πορφυρό και τετράγωνο στο αριστερό μανίκι, το πορφυρό του ψέμα, που δεν είναι άλλο από το μέγιστο ψέμα που επινόησε ο αιώνας, κερδίζοντας έτσι τη θέση του στον Παράδεισο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σωτήρης Παστάκας -Αποκαΐδια: Η λογοτεχνική καταξίωση του ψευδούς και του ψεύδους»

Κωνσταντίνος Μάντης: Κωνσταντίνος Καβάφης «Vulnerant Omnes, Ultima Necat»

24/04/2017

Αρχείο 24/04/2017

Της Βρούγκου η μητρόπολις,ην πάλαι είχε κτίσει
δουξ Φλαμανδός τις ισχυρός και αφειδώς προικίσει,
έχει εν ωρολόγιον με αργυρούς πυλώνας
όπερ δεικνύει τον καιρόν από πολλούς αιώνας.

Είπε το Ωρολόγιον· «Είν’ η ζωή μου κρύα
και άχρους, και σκληρά.
Είναι ομοία δι’ εμέ πάσα της γης ημέρα.
Παρασκευή και Σάββατο, Κυριακή, Δευτέρα,
δεν έχουσι διαφοράν. Ζω – χωρίς να ελπίζω. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Μάντης: Κωνσταντίνος Καβάφης «Vulnerant Omnes, Ultima Necat»»

«Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου, μέρος 5ο

19/04/2017

Αρχείο 19/04/2017

Το σώμα στην αρχαία Ελληνική τραγωδία. Μέρος Τρίτο

Σ’ αυτό το τρίτο μέροςτου αφιερώματος στο σώμα στην Αρχαία Ελληνική Τραγωδία θα ήθελα να αναφερθώ σε πιο περιφερειακές σκέψεις αλλά κατά την γνώμη μου πολύ σημαντικές. Ας ξεκινήσουμε από την εμμονή.

Η εμμονή[1] έτσι και αλλιώς πρέπει να υπάρχει στη δουλειά του καλλιτέχνη. Αν αποχωρήσει η πρώτη έμπνευση και δεν υπάρχει η εμμονή για να ολοκληρωθεί μια πρώτη ιδέα, δεν θα τελειώσει ποτέ ένα έργο. Φεύγει η αρχική συγκίνηση και το ενδιαφέρον του καλλιτέχνη, στρέφεται αλλού μακρόχρονα.

Συνεχίστε την ανάγνωση του ««Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου, μέρος 5ο»

Σωτήρης Παστάκας -Αποκαΐδια: H φυγή και το ταξίδι

14/04/2017

Αρχείο 14/04/2017

“Τι είναι αυτό που σεκάνει να θες να ταξιδεύεις;” αναρωτιέται ο πλαστογράφος Ελμίρ στο “F for fake” του Όρσον Γουέλς. “Αλλάζεις περιβάλλον, βλέπεις νέους ανθρώπους, πιο γοητευτικούς… Ποτέ δεν ξέρεις γιατί. Γιατί ταξιδεύεις;”. Τι είναι αλήθεια, αυτό που αναγκάζει τον σεβάσμιο πλέον γέροντα Τολστόι στις 28 Οκτωβρίου 1910, να εγκαταλείψει την οικογενειακή θαλπωρή και να χαθεί μέσα στη ρώσικη νύχτα; Γιατί ο Γκαίτε στις τρεις η ώρα το πρωί της τετάρτης Σεπτεμβρίου 1786, αναχωρεί σαν δραπέτης για την Ιταλία, χωρίς να ειδοποιήσει κανέναν, με πλαστό διαβατήριο και με το όνομα Μίλλερ; Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σωτήρης Παστάκας -Αποκαΐδια: H φυγή και το ταξίδι»