(ανάβει ένα μοναδικό φως. Κάποιος μιλά, το φως φθάνει ως τον γκρεμό του λαιμού του. Το σώμα  του , το δικό του σώμα, διαγράφεται καθαρά, όμως από το πρόσωπό του δεν έχουμε παρά την φωνή.  Λέει τα παρακάτω λόγια και έπειτα επιστρέφει στο σκοτάδι, παραχωρώντας την θέση του στον δεύτερο ρόλο αυτού του έργου. Με το ίδιο ξαφνικό φως όλα ξυπνούν. Διαβάζει από μια εφημερίδα. Ακούγονται συρμάτινες φωνές που μπλέκουν και γίνονται παρανάλωμα στα ηχεία.)

Εξομολόγηση του νεαρού Κ. ο οποίος αποδέχθηκε ενώπιον του εισαγγελέα της έδρας την πλήρη και ολοκληρωτική του ενοχή. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Red»

Δράμα

Με δαμασκηνί φωτισμούς
Και τον ήχο Μιας βροχής

Mελαγχολικό σκηνικό επαρχιακού καφενείου. Παλιά κάδρα, άδεια ψυγεία, βαλσαμωμένα κυνήγια και πολλές ρέπλικες από τα διασημότερα πλεούμενα αυτού του κόσμου. Αρχαίοι τοίχοι, χώμα κάτω και σιδερένια τραπεζάκια με ψάθινες καρέκλες που έχουν πια λησμονήσει την παραδοσιακή και ευγενική τους ομορφιά. Ακούγεται ο ήχος της βροχής που πνίγει εδώ και μέρες το νησί. Οι θαμώνες στέκουν μαζεμένοι στις δικές τους σκέψεις, κάτω από το φως μιας αδύναμης γκαζολάμπας. Το παραδοσιακό αυτό καφενείο δεν έχει φώτα, μαρκίζες, προσόψεις, μονάχα παλιούς τενεκέδες φορτωμένους με ανεμώνες και χειμωνανθούς που αντέχουν στον παγωμένο άνεμο. Στο φόντο απλώνεται το αμφιθέατρο των κυβιστικών σπιτιών, στα πρότυπα της βίλας του Λίντο που συνιστά μια ακραία έκφραση όλων ανεξαιρέτως των τάσεων. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Φίλτρα Φωτισμού»

Από την σειρά των έργων
Της Λαϊκής  Σκηνής

Παλιό τζαμωτό που βλέπει στον ακάλυπτο. Αύγουστος και αίσθηση εγκατάλειψης, με μεγάλα πλατύφυλλα φυτά τριγύρω. Τώρα οι ζωές  γκρεμίζονται μα θα είναι για πάντα όμορφες.
Το ένα τζάμι του παραθύρου, μακρόστενο από σκουριασμένο σίδερο συνδυάζει το κίτρινο και το κόκκινο γυαλί και έτσι ο κόσμος ποτέ δεν θα είναι ίδιος. Μια γυναίκα, γύρω στα τριάντα, ελαφριά ντυμένη.  Κάποιος άλλος που ακόμη δεν φαίνεται καταπιάνεται με κάτι σε απόσταση. Και όμως οι δυο τους μιλούν. Για την ακρίβεια μιλούν εδώ και αιώνες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: βερόνα»

[Σκηνικό σκοτεινού, μικρού θεάτρου. Τ΄αταίριαστα πράγματα στην σκηνή φέρνουν στο φως μια εικόνα εγκατάλειψης. Ένας δειλός προβολέας πέφτει στο μέσον του παλκοσένικου, παγίδα για τον νεαρό ηθοποιό που πρόκειται να διεκδικήσει έναν μικρό ρόλο, χάρη στο ατόφιο ταλέντο του. Στην πλατεία , στο βάθος κάποιος υψώνει την φωνή του.]

¥

Πλατεία: Ο επόμενος! Παρακαλώ, λίγο γρήγορα, ο χρόνος είναι χρήμα! Λοιπόν, ο επόμενος, κύριοι, κύριοι!

¥

[Απ΄το βάθος φθάνει μια βιαστική σκιά. Περνά σαν αερικό βαδίζοντας προς την σκηνή.] Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Οντισιόν»