Το τασάκι

Έπρεπε τότε να το γνώριζα
πως μόνο αυτό μου αρκούσε
έτσι όπως σήκωνες το ποτήρι
και το ακουμπούσες στα χείλη σου

ο κόσμος γύρω επιβράδυνε
τα φώτα των αυτοκινήτων
γίνονταν μικρές πυγολαμπίδες Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ντέμης Κωνσταντινίδης, Κι ύστερα κόπασαν τα επιφωνήματα»

Ι 

Εγώ
γράφω πρώτα τ’ όνομά σου·
μετά το σβήνω και κρατώ
το αρχικό σου γράμμα:

Κ,
κι ύστερα προσθέτω
μια συλλαβή πριν: ΝΙ,
μια κατάληξη μετά: ΟΣ·
έτσι γράφω τ’ όνομά μου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Ι. Τζώρτζης, Το δικό μας «Κ»»

Η αίσθηση την σκέψη ερεθίζει,
και η σκέψη ανταποδίδει,
με την φαντασίωση τής στέρησης που αιμορραγεί.
Ο πολιτισμός που τα πάντα διχάζει,
που τα ενώνει μόνο στην αλληλοσφαγή,
την διαλεκτική τής φύσης αντιμάχεται˙ Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λεωνίδας Καζάσης, Έρως μόνος μελώνει»

Εξομολόγηση

Θέλω να σου το πω,
μα πώς να αρχίσω;
Σε περιέχω
Τα μάτια σου αγκαλιάζουν τα δικά μου
Τα υιοθετώ
Μου ανήκουν
Κατοικίδια
Τα κουβαλω με τόση στοργή
όπου πάω
Τα προσέχω Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Ξηρογιάννη, Και μου μιλούν ψιθυριστά»

Ποιήματα από την ποιητική συλλογή Πολύ, εκδόσεις Βακχικόν

Α.
Κι αν φόρεσα στη ζωή μου τόσα υφάσματα.
Κι αν ένιωσα τα απαλά κασμίρ.
Κι αν γλίστρησα σε γυαλιστερά σατέν.
Κι αν με τύλιξαν δαντέλες λεπτοκέντητες.
Το τρυφερό πνίξιμο από τα εφτά σου τα πέπλα πάλι θα επέλεγα.
Πάλι και πάλι…
Α! Και πάλι.

Γ.
Θυμάμαι σ’ άρεσε να σε σερβίρουν.
Και χωρίς να θέλω και μήτε
το επιδιώκω καθόλου να
περιαυτολογήσω, κάτι τέτοιο
είναι η ειδικότης μου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαρία Πηνελόπη Σταυριανού, Πολύ»

Πένθος

Και να
ήρθε το τέλος
τόση αγάπη
πού πήγε
εξατμίστηκε
και τώρα
δίνονται
οι τελευταίες εξηγήσεις
ένα τυπικό φιλί
αποχαιρετισμού Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γρηγόρης Σακαλής, δύο ποιήματα»