Νίκος Ι. Τζώρτζης, Επιγράμματα

Επίγραμμα πρώτο

α΄

Κάθε μου συλλαβή σ’ αντιλαλεί

β΄

Κάθε μου συλλαβή σ’ αντιλαλεί
κι ο αντίλαλος σε συλλαβίζει.

γ΄

Κάθε μου συλλαβή σ’ αντιλαλεί
με φθόγγους θύελλας και τρικυμίας Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Ι. Τζώρτζης, Επιγράμματα»

Ευαγγελία Τάτση, Φυτά εσωτερικού χώρου ―από την Κατερίνα Παπαδημητρίου

Από τις εκδόσεις Βακχικόν

Η Ευαγγελία Τάτση δύο χρόνια μετά την πρώτη της εκδοτική εμφάνιση (ακακίες στη σαβάνα, εκδ. Βακχικόν 2020 επανέρχεται με μια νέα ποιητική συλλογή συμπεριλαμβάνοντας στην υπαρξιακή της αναζήτηση και την εσωστρέφεια του αστικού τοπίου. Πατρίδα, χώρα, ο εγκλεισμός, η μάνα, η ποίηση και η λειτουργία της, η μνήμη, η πίστη, έρωτας, η μοναξιά και η κοινωνική ανησυχία βρίσκουν τόπο στην εσωτερικότητα της ποιητικής της. Το ποιητικό υποκείμενο εναλλάσσεται μεταξύ πρωτοπρόσωπης και της τριτοπρόσωπης αφήγησης. Το ποιητικό σύμπαν της Ε. Τάτση κινείται διακειμενικά και υπερρεαλιστικά. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ευαγγελία Τάτση, Φυτά εσωτερικού χώρου ―από την Κατερίνα Παπαδημητρίου»

Άννα Κυριτσιοπούλου, Χωρικά

Χωρικό (Α΄πρόσωπο)

Εφάπτομαι απόλυτα στα όρια του είμαι.
Στα οριοθετημένα τετραγωνικά που συμπίπτω με εμένα.
Σε ένα δωμάτιο με κλειδωμένη πόρτα κι ανοιχτό παράθυρο
Εκεί.
Εγώ.
Προσδιορίζομαι.
Γυμνό κορμί εν κινήσει
Σκοντάφτω στις μνήμες
-υπενθυμίσεις ύπαρξης- Συνεχίστε την ανάγνωση του «Άννα Κυριτσιοπούλου, Χωρικά»

Λεωνίδας Καζάσης, Όταν γίνεσαι κραυγή

Ενδοιασμοί

Σε πρωτάκουσα Ελένη, Αντιγόνη, Θεανώ.
Σε τραγούδησα Ιλάειρα, Αφροδίτη, Ερατώ.
Σε ζωγράφησα σε βάτους, σ’ ακρωτήρια, σε βουνά,
αποκρίθηκα στους κάμπους, να σου δώσουν λευτεριά!
Τι θα πεις τώρα Μυρτώ στα δειλινά;

Σε θωπεύω μεσ’ τις λέξεις,
απ’ τα νέφη σε κοιτώ,
και ρωτώ κρυφά τις τέρψεις,
μα τρομάζουν στον χρησμό. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λεωνίδας Καζάσης, Όταν γίνεσαι κραυγή»

Γεώργιος Σκούρτης, Είναι προς θάνατον ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]

Από τις ΑΩ εκδόσεις

Σκιές της Αθήνας

Οι σκέψεις σου, τα όνειρα, ο ήχος μιας σειρήνας
Ειν’ όλα αυτά που κρύφτηκαν στη λόχμη της Αθήνας
Κι αφήνονται τα θέλω σου σα στέγες ρημαγμένες
Πάνω σε μέρες πού ‘ρχονται και φεύγουν τρομαγμένες.

Σε πότισε το βλέμμα τους συνήθειες της πιάτσας
Στεγνώνεις με τα ρούχα σου στο σύρμα της ταράτσας
Και η στιγμή που πέρασε και πηρέ τ άγγιγμά του
Κυλάει μες τις φλέβες σου μια νύχτα του Σαββάτου Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γεώργιος Σκούρτης, Είναι προς θάνατον ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»

Κώστας Θ. Ριζάκης-Διώνη Δημητριάδου, Δημιου και Δημιουργού ―38 αγχόνες επί χάρτου [αποσπάσματα]

Εισαγωγή: Ευσταθία Δήμου / Εικαστική παρέμβαση: Γλύκα Διονυσοπούλου / Εκδόσεις Κουκκίδα

Μια ποιητική συλλογή, με 36 ανέκδοτα ποιήματα σε κοινή θεματική, μοιράζονται οι δύο ποιητές (Κώστας Θ. Ριζάκης: 18 ποιήματα, Σταθμεύων σε ό,τι αντιστάθμισα – Διώνη Δημητριάδου: Ποιητική σύνθεση σε 18 μέρη, Ιάσονος Κλεάνδρου τέσσερις όψεις οιμωγής). Εισαγωγή: Ευσταθία Δήμου («Η τέχνη τού να είσαι ποιητής»). Εξώφυλλο και σχέδια σελίδων: Γλύκα Διονυσοπούλου.

Αποσπάσματα ποιητικά

«κρύβω τον βορρά»

αγκομαχάει η αρετή μα φτάνετ’ η κακία; ‒
στιγμής καν πέτρα πλήγωσε το άοπλον δια-
λόγου κι αύθις μια μούγκα σκότεινη φίνα διπλο-
κλειδώνει το φις μπρος απασφάλιζεν ανόρεχτη Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κώστας Θ. Ριζάκης-Διώνη Δημητριάδου, Δημιου και Δημιουργού ―38 αγχόνες επί χάρτου [αποσπάσματα]»

Ιφιγένεια Σιαφάκα, Μικρό μνημόσυνο ερωδιών στις λέξεις ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]

Από τις εκδόσεις Δρόμων

ΝΥΧΤΑ ΔΕΡΜΑΤΙΝΗ

Tρέχαν ξυπόλητοι κάτω απ’ την αστροφεγγιά
Που ’σπερνε δόντια θάλασσας
Στης νύχτας τις συρράξεις
Στον φλοίσβο η γλώσσα έραψε γυαλί
Η σάρκα κόπηκε σανδάλι

Να με φοράς, όταν σ’ αρνιέσαι! ακούστηκε

Νύχτα δερμάτινη, Θε μου, ψέλλισα, είσαι Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιφιγένεια Σιαφάκα, Μικρό μνημόσυνο ερωδιών στις λέξεις ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»

Κούλα Αδάλογλου, Ο δρόμος της επιστροφής είναι απόκρημνος ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]

Από τις εκδόσεις Μελάνι

Μια καθημερινότητα

Ι
Η Πηνελόπη συνήθισε να κοιμάται πάλι μαζί του.
Κάποια βράδια όμως ο ύπνος του ταραζόταν από φριχτούς εφιάλτες.
Γέμιζαν τα σεντόνια αίμα, μυρωδιά σαπισμένης σάρκας.
Μουγκάνιζε ο ίδιος σαν βόδι που το σφάζουν
κι άλλοτε σφάδαζε με αφρούς στο στόμα.
Η Πηνελόπη τότε έβγαζε το λευκό νυχτικό της
και τον σκέπαζε. Το έσφιγγε εκείνος με μανία.
Η μυρωδιά του απαλού γυμνού κορμιού της Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κούλα Αδάλογλου, Ο δρόμος της επιστροφής είναι απόκρημνος ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»