Δημήτρης Φύσσας, ένα βιβλίο σε 100 λέξεις: «Ανθολογία [Άγγλων] ρομαντικών ποιητών. Δίγλωσση έκδοση»

Ανθολογία ρομαντικών ποιητών. Δίγλωσση έκδοση. Μετάφραση Λένα Καλλέργη – Ευτυχία Παναγιώτου. Επιστημονική επιμέλεια – Εισαγωγή – Βιογραφικά Μαρία Σχοινά. Κέδρος, Αθήνα 2021.

Mπλέικ, Γουόρντσγουορθ, Κόλεριτζ, Μπάιρον, Σέλι και Κίιτς, ανθολογημένοι σε μια θαυμάσια, δεμένη έκδοση, με ευσύνοπτη εισαγωγή (να τι ήταν, δυο – δυόμιση αιώνες πριν, ο πρωτοπόρος ρομαντισμός), χρήσιμες υποσημειώσεις, σεμνά σημειώματα επιμελήτριας – μεταφραστριών, βιβλιογραφία, ταιριαστό εξώφυλλο.

Η ενότητα που αφορά τον κάθε δημιουργό αποτελείται από προσωπογραφία, βιογραφία, ποιήματα φυσικά, ελάχιστα βοηθητικά πεζά. Υπάρχουν εδώ διάσημα κομμάτια, όπως και άλλα, λιγότερο γνωστά. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Φύσσας, ένα βιβλίο σε 100 λέξεις: «Ανθολογία [Άγγλων] ρομαντικών ποιητών. Δίγλωσση έκδοση»»

Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος, μες στην φλεβώδη άμμο των αμαρτιών

Ερωτικό

κάθε βράδυ ονειρεύομαι έναν έρωτα αραβικό
με τον ξηρό του αέρα, τα μαυριδερά κορμιά,
την έξαψη και τον ιδρώτα,
κάτω από το αμείλικτο μιας ερήμου αξεδίψαστης

άραγε αυτά να κατέκτησαν την σάρκινη ψυχή
του τρελο-Ρεμπώ; ήταν οι φιλήδονες κινήσεις
των βεδουίνων; ήταν οι νεαροί ανατολίτες,
μύστες των κρεβατιών; ήταν η παραφορά
και η σπερματική υφή του κινδύνου Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος, μες στην φλεβώδη άμμο των αμαρτιών»

Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Minotauro

Μικρή πρόζα γραμμένη
σε φύλλα καπνού

ίθουσα αεροδρομίου. Γαλάζιο και πράσινο φως, ατέλειωτες σειρές inox κατασκευών. Και μια θολωτή σκεπή ντυμένη ολόκληρη από λεπτό γυαλί. Μια σειρά από ταξιδιώτες περιμένουν υπομονετικά. Άνδρες και γυναίκες, ένα μωρό παιδί μες στα ζεστά του ρούχα, ένας ροκ τύπος, κάποιος άλλος κομμάτι ρετρό, μα με την συμπαθητικότερη έννοια του όρου, ένα κορίτσι τρομαγμένο με μια συστατική επιστολή που την δείχνει με παγωμένο βλέμμα σε όποιον την κοιτάξει. Κατά μήκος της σειράς των ταξιδιωτών και σε κάθε της πλευρά στέκουν γεμάτοι εξουσία και πάθος για αυτό που φυλάνε τα κατάμαυρα γυαλιά τους. Κραδαίνουν τα κλομπ τους, περιμένουν τον ασύρματο και σπρώχνουν στην φισούνα μερικούς ακόμη. Η αίθουσα ονομάζεται Μινώταυρος. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Minotauro»

Ανδρέας Αντζουλής: Μετάλλιο Kimerik 2021 στον Ανδρέα Γεωργαλλίδη

Poco più vuoto, έργο του Ανδρέα Γεωργαλλίδη

O εκδοτικός Οίκος Kimerik που εδρεύει στην Ιταλία, τίμησε σε εκδήλωση διακεκριμένους συγγραφείς, μεταξύ άλλων, τον δρα Ανδρέα Γεωργαλλίδη[1] για την ποιητική του συλλογή Poco più vuoto (ελάχιστα περισσότερο άδειο) απονέμοντάς του το Μετάλλιο Kimerik 2021 σε ειδική τελετή που πραγματοποιήθηκε στο Terrazze di Giove. Σύμφωνα με το σκεπτικό του εκδότη, το μετάλλιο μαρτυρεί τη σημαντική συμβολή του ποιητή στην προώθηση του πολιτισμού μέσω του λογοτεχνικού του έργου. Η ποιητική συλλογή έχει μεταφραστεί στα ιταλικά από την έγκριτη μεταφράστρια Ειρήνη Χαρή. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανδρέας Αντζουλής: Μετάλλιο Kimerik 2021 στον Ανδρέα Γεωργαλλίδη»

Καίτη Παυλή, Ποδηλάτισσα

φωτογραφία αγνώστου, 1897

(ακροθιγώς μια συνομιλία )

Το τέλος γράφτηκε στην ακτή, δίπλα στο σβήσιμο των κυμάτων. Εκεί βρήκα ίχνη της εξαφανισμένης, το ποδήλατο παρατημένο, πιο `κει τα πέδιλα και το λευκό της σάλι, όπως κάποιοι πολίτες των πέριξ μού υπέδειξαν. Τά `φερα όλα στο μυαλό μου τέλος κι αρχή ξανά.

-Και μην μπερδεύεις τη ζωή με τη Λογοτεχνία! Μου πέταξε τη φράση μου σαν το δανεικό ρούχο που το επιστρέφεις στο συγκάτοικο λίγο πριν φύγεις απ’ το κοινό σας σπίτι. Πάρε κι αυτό πίσω σαν να μού ’λεγε. Στάθηκε ένα λεπτό κρατώντας την πόρτα, σαν να `θελε κάτι ακόμα να προσθέσει μα δεν είπε τίποτα. Χαμογέλασε – ειρωνικά ή πικρά, δεν κατάλαβα- την έγειρε και πάει… Συνεχίστε την ανάγνωση του «Καίτη Παυλή, Ποδηλάτισσα»

Γιώργος Σαράτσης, Πρόσφορο Χώμα ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]

Quinta Essentia

i.

αυτή η γη
πηγάδι που στέρεψε
σκυλί παρασυρμένο
στην άκρη του δρόμου

ii.

άνθρωπος τρωτός
θα πει
να μπορείς να ξεφυλλίσεις
ουρανούς Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Σαράτσης, Πρόσφορο Χώμα ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»

Δημήτρης Φύσσας, ένα βιβλίο σε 100 λέξεις: Αθανασία Δρακοπούλου, «Ποιος τραγουδάει και ποιος όχι»

Αθανασία Δρακοπούλου, «Ποιος τραγουδάει και ποιος όχι». Διηγήματα. Εκδόσεις Πόλις, Αθήνα 2019.

Το βιβλίο αυτό, η πρώτη μου επαφή με την έμπειρη (γέν. 1952)  πολυκαλλιτέχνιδα, είναι μια σπουδαία συλλογή εννιά κομματιών.

Εκτός από τη θεματολογική ποικιλία, το φροντισμένο ύφος, τη συγκρατημένη συγκίνηση και την αρτιότητα / ολοκλήρωση όλων ανεξαίρετα των ιστοριών, ακόμα περισσότερο μ’ εντυπωσίασαν η άνεση στις πετυχημένες εναλλαγές των αφηγηματικών εστιάσεων (από κοριτσάκι / ώριμους άντρες / γυναίκες /τη συγγραφέα- όχι όμως παντογνώστρια), η κατά τόπους αυτοϋπονόμευση της αφήγησης και το διάσπαρτο χιουμοριστικό στοιχείο, ιδίως στα «Αν τύχει τίποτα» και «Η ψεύτρα».

Δε θα ξεχάσω ποτέ το αριστουργηματικό ψυχογραφικό ρέκβιεμ «Ο Μίμης»  και το κλείσιμο στο «Εκείνος, ο άλλος».

(Λέξεις 99)

Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Ερωτικόν

I
Στὰ μάτια δάκρυ κουβαλῶ, ἀστραφτερὸ διαμάντι,
ποὺ μοῦ πλουτίζει τὴ ζωὴ γι’ αὐτὸ καὶ τὸ φυλάσσω.
Μὰ καρτερεῖ πικρὸ φευγιὸ ποὺ πάντα τό ’χω ἀγνάντι
κι ἔτσι θὰ κλάψω, τὸ νογῶ, γιὰ πάντα νὰ τὸ χάσω . . .

II
Ἕλενα, τὴν ἀγάπη μου, γιὰ σένανε, τὴν πλήθια
δές, μὲ τὶς φλέβες μου θαρρῶ πὼς τώρα τὴ ματώνω·
Ἕλενα, ἡ ἀγάπη μου μοσχοβολάει στὰ στήθια
γιατὶ μοῦ δίνεις στὴ ζωὴ ῥυθμὸ κι ὡραῖο τόνο! Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Ερωτικόν»