Αλέξανδρος Αδαμόπουλος, Οι Δαιμονισμένοι

29/10/2021

Λιμπρέτο βασισμένο στο μυθιστόρημα του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι και στην θεατρική προσαρμογή του Αλμπέρ Καμύ, Από τις Εκδόσεις Οδός Πανός, 2021

Διαβάζοντας το οπισθόφυλλο τού βιβλίου μαθαίνουμε πως:

«…Ο καλύτερος τρόπος για να εξαπατήσεις τον κόσμο· είναι να κηρύξεις ανοιχτά το δικαίωμα στην ατιμία… Ποιες ιδέες; Σαχλαμάρες· δράση χρειάζεται μόνο. Θα τα ρημάξουμε όλα· τίποτα δεν θα μείνει όρθιο: Να η ισότητα· τα ρέστα είναι σαχλαμάρες!.. Όλοι θα είναι σκλάβοι και ίσοι μέσα στη σκλαβιά… Άρα θα πρέπει να ισοπεδώσουμε: Θα ρίξουμε το επίπεδο τής εκπαίδευσης. Και τού ταλέντου… Όσοι έχουν κάποιο ταλέντο θέλουν να πάνε μπροστά: Θα φιμώσουμε λοιπόν τον Κικέρωνα, θα τυφλώσουμε τον Κοπέρνικο και θα ξεπαστρέψουμε τον Σαίξπηρ… Να το σύστημά μου: Τίτλοι, οφίτσια, καρέκλες: Γραμματέας… Ταμίας… Πρόεδρος… Και ο φόβος τής γνώμης: Τρέμουν μην τους πούνε αντιδραστικούς κι αναγκάζονται να είν’ επαναστάτες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αλέξανδρος Αδαμόπουλος, Οι Δαιμονισμένοι»

Λεωνίδας Καζάσης, δύο ποιήματα

26/10/2021

Ορθροβασία

Του φεγγαριού βέργα εναπομείνασα επισκοπεί,
νυκτός ανάνηψη ροδίζει, μετάβαση πορτοκαλί – πρωίας αποχρώσεις,
η ημέρα εδραιώθηκε. Ίμερος ήρεμος ο ήλιος,
λάβρος το μεσημέρι καταυγάζοντας οργά!
Ρόχθοι, θροϊσματα, ριζά, κορφοπλαγιές γλάφουν
ράγδην Μονεμβασία !
Της φύσεως απροσπέλαστη αρνησικυρία. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λεωνίδας Καζάσης, δύο ποιήματα»

Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, Περί έρωτος και άλλων δαιμονίων

25/10/2021

Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, Περί έρωτος και άλλων δαιμονίων, μτφρ.: Μαρία Παλαιολόγου, εκδόσεις Ψυχογιός 2021.

Ένας σταχτής σκύλος με μια λευκή τούφα στο κούτελο όρμησε στα κακοτράχαλα στενοσόκακα της αγοράς την πρώτη Κυριακή του Δεκεμβρίου.

Στο δεύτερο μισό του 18ου αιώνα, στην Καρνταχένα ντε Ίντιας, ένα λυσσασμένο σκυλί δαγκώνει στον αστράγαλο ένα λευκό κορίτσι, τη Σιέρβα Μαρία. Πρόκειται για την κόρη του μαρκησίου του Κασαλντουέρο, που έχει μεγαλώσει στα παραπήγματα των σκλάβων του αρχοντικού, μιλάει τις γλώσσες τους και συμπεριφέρεται όπως εκείνοι. Το κορίτσι πέφτει στα νύχια της Ιεράς Εξέτασης. Ο νεαρός ιερωμένος ερευνητής Καγετάνο Ντελάουρα αναλαμβάνει να διαπιστώσει αν η κοπέλα διακατέχεται πράγματι από δαιμόνια, και αναπόφευκτα καταλαμβάνεται ο ίδιος από το δαιμόνιο του έρωτα για κείνη.
Το δουλεμπόριο, τα φέουδα, η εκκλησιαστική παντοδυναμία, η ελευθεριότητα και ο διονυσιασμός του έρωτα, οι κυνηγημένοι Εβραίοι διανοούμενοι, η ιατρική της εποχής, οι δεισιδαιμονίες και οι εξορκισμοί πρωταγωνιστούν σ’ αυτό το χρονικό της συνάντησης δυο ανθρώπων που αγαπήθηκαν βαθιά.

❀

Νίκος Ι. Τζώρτζης, Ανάποδα

22/10/2021

Πιάτσα Λορέτο, Μιλάνο, 29 Απριλίου 1945

ΑΝΑΠΟΔΑ
(Η πελώρια τραγωδία)

[…] la Clara a Milano
ΕΖΡΑ ΠΑΟΥΝΤ

Ναι, αυτός εδώ στη μέση

είσαι εσύ, Αντρέα,
και η δεσποινίς δίπλα σου
με τα ωραία πόδια
θα ’ναι η Κλαρέτα.
Εσύ με την ξένη στολή

κι εκείνη με τη φούστα
μαζεμένη στους μηρούς.
Και οι δυο σας ανάποδα.
Ναι, η καλή σου κι εσύ
κρεμασμένοι ανάποδα, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Ι. Τζώρτζης, Ανάποδα»

Γιάννης Κατσίκης, O Γραικός Θαλασσοπόρος Χουάν ντε Φούκα ―από τον Δημήτρη Βαρβαρηγο

21/10/2021

Γιάννης Κατσίκης, O Γραικός Θαλασσοπόρος Χουάν ντε Φούκα ―ΑΩ εκδόσεις

Το ιστορικό μυθιστόρημα εκτός από την απόλυτη αφοσίωση που απαιτεί για να γραφτεί, χρειάζεται και τόλμη. Θεωρώ πως είναι το πιο δύσκολο είδος γραφής καθώς ο συγγραφέας, πρέπει να ακολουθήσει τα ιστορικά γεγονότα μέσα από την όποια υπάρχουσα βιβλιογραφία.

Τόλμησε ο συγγραφέας, αφοσιώθηκε και το αποτέλεσμα τον δικαίωσε. Διαβάζω ένα υπέροχο βιβλίο κι ευχαριστιέμαι ως αναγνώστης ετούτο το υπέροχο ταξίδι. Μαθαίνω για την εποχή που εξελίσσεται ο μύθος μέσα από μια φανταστικά λογοτεχνική ανάπτυξη των συμβάντων, χωρίς να ξεπερνά την ιστορική πραγματικότητα.

Ο συγγραφέας έχει καταφέρει να ισορροπεί το γεγονός με την αλήθεια, όπως έχει συμβεί στην καταγεγραμμένη ιστορική του διάσταση. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιάννης Κατσίκης, O Γραικός Θαλασσοπόρος Χουάν ντε Φούκα ―από τον Δημήτρη Βαρβαρηγο»

Μιχάλης Μακρόπουλος, Μαύρο Νερό ―από τον Δημήτρη Σινάκο

20/10/2021

Μιχάλης Μακρόπουλος, Μαύρο Νερό ―εκδόσεις Κίχλη 2019.

Στη μια πλευρά της πλατείας του χωριού μου απλώνονταν το κεντρικό καφενείο. Ήταν το στέκι των ανδρών της μέσης ηλικίας και των γέρων. Εκεί ο παππούς μου πήγαινε πρωί απόγευμα. Εκεί κι ο πατέρας μου, όταν οι δουλειές του, χωράφια, ζώα και παντοπωλείο, του το επέτρεπαν. Τον αναζητούσα με το βλέμμα μου στα κλεφτά, στην πάνω γωνία, στην αρχή του δρόμου για το σπίτι μας, όταν αμήχανος περνούσα μπροστά στην αναπτυγμένη στο πεζοδρόμιο εκκλησία του δήμου. Σπάνια θα κάθονταν αλλού. Σπάνια θα κάθονταν πολλή ώρα. Δε την διέθετε. Είχε πολύ μόχθο η ζωή στα χωράφια, αυτά που πότιζε ο ιδρώτας του μέχρι που γέρασε, αυτά που του στέρησαν τα γράμματα, μια επιθυμία που ούτε τα χρόνια της άνοιας ξέχασε. Για τα χωράφια μιλώντας λοιπόν μια μέρα «με τόσα φυτοφάρμακα που τα ‘χουμε ρίξει πως να δώσουν παραγωγή καλή» είπε, δίνοντας τη δική του εξήγηση για αδύναμες κι άρρωστες παραγωγές που έβλεπε να επαναλαμβάνονται. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μιχάλης Μακρόπουλος, Μαύρο Νερό ―από τον Δημήτρη Σινάκο»

Κωνσταντίνος Χ. Λουκόπουλος, Nuit de la lenteur

19/10/2021

Nuit de la lenteur [¹]

στην Ιφιγένεια Σιαφάκα
και τον Vincent Lempereur

Εκεί θα στεκόταν κι εκείνος και θα άκουγε,
μια νύχτα βραδύτητας
φρέσκια τη θάλασσα,
και τις τράτες τα μεσάνυχτα
πως κολυμπούσαν,
ευθύγραμμοι αστερισμοί·
εκεί ίσως μάς εξηγούσε
πώς συνηθίζεται
στις ποταμίσιες πέτρες της Φλάνδρας
μια γόπα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Χ. Λουκόπουλος, Nuit de la lenteur»

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Φολκλόρ

19/10/2021

 

Σε τιμή ευκαιρίας
(από την στήλη των παράταιρων)

 Μπορεί να αναβιώσει στο Νιούμπερι η μεσαιωνική βιογραφία του κόσμου, μπολιασμένη με την συνήθεια της μαγείας και τα διαμορφωμένα στερεότυπα των πιο παρωχημένων κλισέ; Μια επίσκεψη στο ετήσιο φεστιβάλ τρόμου θα σας δώσει την απάντηση. Σε αυτήν την φιέστα οφείλεται η δίχως προηγούμενο πρόοδο που καθιστά το Νιούμπερι αυτό που είναι σήμερα, μια πολίχνη εδάφιο της τρομερής ιστορίας. Στο όνομα του ξάγρυπνου θεού, ενός φοβερού θεού σπεύσατε στο Νιούμπερι για να βεβαιωθείτε πως το ανθρώπινο ταμπούρλο εξακολουθεί αμείωτο να σμίγει τις στέπες και τους αιώνες με τον πιο απροσδόκητο τρόπο. Το αφάνταστο, η κύρια πρόθεση ετούτης της ανταπόκριση, έστω και σαν φολκλόρ, ποτέ δεν παλιώνει.

Στο πάρκο Γούλφερντ παιδιά και μεγάλοι μπορούν να διασκεδάσουν με την καρδιά τους. Ίσως ακόμη μπορούν να νιώσουν και λίγη από την αγωνία που γεννούν οι ιστορίες της πιο σπάνιας μεταφυσικής. Ο μυστικισμός καλά κρατεί στο πάρκο Γουέλφερντ και απομένει σε εσένα να πάρεις μια γεύση ετούτο το σαββατοκύριακο από τις φιέστες και τα αυτοσχέδια κυνήγια που οργανώνονται εντός της περίφραξης του κάστρου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Φολκλόρ»