στάχτες

Περιεχόμενα τεύχους 135, Ιανουάριος 2022

Πέτρος Μαρτινίδης, Ονειροπόλοι εξολοθρευτές

Εύα Στάμου, Αν Πάτσετ – Υβριδικές ταυτότητες

Φίνταν Ο’Τουλ (Fintan O’Toole), Το ψέμα της οικοδόμησης του έθνους

Μανώλης Βασιλάκης, Ο Κουνάδης, οι υπήκοοι χωρίς δικαιώματα και το χουντόνειδος της Ακαδημίας Αθηνών

Άγγελος Χανιώτης, Άρες, μάρες, Κουναδάρες

Τζ. Μ. Κουτσί (J. M. Coetzee), Ο αυτοκράτορας της νοσταλγίας

Φραγκίσκη Αμπατζοπούλου, Ο Γιόζεφ Ροτ και οι Εβραίοι της Γαλικίας: Έθνη, ταυτότητες και εξορία Συνεχίστε την ανάγνωση του «The Athens Review of Books τεύχος Ιανουαρίου 2022 —κυκλοφορεί»

Δὲν κλαίω αὐτοὺς ποὺ φεύγουνε καὶ ἀπολησμονιοῦνται.
Κλαίω γι’ αὐτοὺς ποὺ μιὰ ζωὴ τὸν θάνατο φοβοῦνται!

Φεγγάρι Αὐγουστιάτικο τὴ νύχτα κι ἂν χαράζῃ,
ἂν τὸ ξανοίξῃς πιὸ καλὰ ἥλιος τῆς μέρας μοιάζει!

Τὰ λόγια τὴν καρδιὰ ποτὲ μ’ ἀγάπη δὲν γεμίζουν
γιατὶ τσ’ ἀγάπης τὸ δεντρὸ οἱ πράξεις τὸ ποτίζουν!

 Ποτὲ δὲ βλέπω ὄνειρα στὸν ὕπνο μου ἀπάν
γιατὶ ὀνείρατα πολλὰ στὸν ξύπνο μόνο κάνω! Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Disticha Moralia»

Ανταπόκριση πανηγυρική
Από την στήλη της κυριακάτικης φυλλάδας Με τίτλο
«Το στυλ είναι ο άνθρωπος»

Στην πρώτη ανταπόκριση της καινούριας χρονιάς, σε πρώτη διεθνή, η πρώτη από τις πρώτες. Η μαντάμ Πουπούλ, διάσημη οιωνοσκόπος και μυθική αρτίστα του λαϊκού ρεπερτορίου κοντά μας για μερικούς σπάνιους και αποκλειστικούς χρησμούς. Σε ζωντανή σύνδεση με το τσίρκο Αθήναι που είναι εγκαταστημένο στα παλιά λατομεία.

Εμπρός μαντάμ Πουπούλ, πείτε μας το μέλλον!

Και τότε τα φώτα στράφηκαν επάνω στην γριά που φτιασιδωνόταν σε έναν ετοιμόρροπο καθρέφτη. Είχαν καρφώσει μερικά σανίδια και απάνω τους είχαν στηρίξει ένα τζάμι βαμμένο ασημένιο  σαν δάκρυ. Η μαντάμ φορούσε ένα βυσσινί φουστάνι με μπόλικο φουρό και τους ώμους έξω. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Η μαντάμ Πουπούλ ξέρει πολλές ιστορίες»

το παντελόνι

ο πρώτος νεκρός που είδα στη ζωή μου
ήταν ο θείος μου
ξυρισμένος, με τα μαλλιά του χτενισμένα στα αριστερά
όμορφος σαν τον κεν
είχε σκουλαρίκι στο αυτί
ξεχνάω σε ποιο
του το έβγαλαν όμως πριν την κηδεία
μόνο το κεφάλι του ήταν ξεσκέπαστο
και το πάνω μέρος του κορμού του
ίσα για να φαίνεται η γραβάτα
και το κολλάρο του πουκαμίσου του
είπαν ότι μόνο τόσο μπορούσαν να τον ντύσουν Συνεχίστε την ανάγνωση του «Monika Herceg, δύο ποιήματα ―μετάφραση Μαρουσώ Αθανασίου»

Εκείνο το απόγευμα, τα ελληνικά γράμματα- έχοντας υποστεί χρόνια κακοποίηση- αποφάσισαν να επαναστατήσουν. Μαζεύτηκαν λοιπόν και τα εικοσιτέσσερα μαζί σε ένα υπόγειο κάπου στη Σόλωνος, ανάμεσα σε τυπογραφεία και διάσπαρτους εκδοτικούς, για να συσκεφτούν και να αποφασίσουν τις επόμενες κινήσεις τους. Στην κορυφή της τραπέζης το Άλφα, ως πρωτότοκο και ηγεμονικό, πήρε το λόγο.

«Είναι γνωστό πως τα τελευταία χρόνια η βάναυση υποβάθμιση μας έχει κάνει τα υπόλοιπα αλφάβητα να γελάνε μαζί μας. Η χρήση μας σε μικροαστική ποίηση, λογοτεχνία της αρπαχτής, εμμηνοπαυσιακές εξομολογήσεις  και πάσης φύσεως λογοκλοπές πριμοδοτούμενες από Κρατικά βραβεία και αργυρώνητες αγιογραφίες δεν μας προσβάλει απλά αλλά φθείρει τη αξία μας σε βαθμό μη αναστρέψιμου αφανισμού». Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αχιλλέας Σωτηρέλλος, Η ανταρσία των γραμμάτων»