στάχτες

Ναι, ανήκω και εγώ στα αποκαΐδια. Αποτελώ κομμάτι ενός περιβάλλοντος τόσο τοξικού, που άπαξ και αναπνεύσει κανείς τον αέρα του,  μέσα σε μόλις δυο λεπτά αισθάνεται άρρωστος.

Είναι αδιανόητο το πως χτίστηκε ολόκληρος κόσμος πάνω στις στάχτες και τα συντρίμμια. Το λάθος που κάναμε είναι ότι ποτέ μας δεν ξεφύγαμε από αυτά, αντιθέτως επιλέξαμε να τα αναγάγουμε σε θεμελιώδεις αξίες, γύρω από τις οποίες κατασκευάσαμε το τυπικό και άτυπο συμπεριφορικό μας δίκαιο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Άγγελος Δαφνής, Προς άγνωστο»

Από τις ΑΩ εκδόσεις

από την κάρτα του «Τρελού»

“…Τυμπάνιζε το στήθος του
μα γνώριζε το στράφι
«Θα βγω κι εγώ στο μέτρημα,
ποια δέσμη της αμμούδας;
Tα λόγια φάλτσα
και ξέθωρα τα έργα»
μονολογούσε αδρανής
αβάντζο για να δώσει των κυμάτων.
Ώσπου ο εγγονός της Πασιφάης
με τη λαλιά της φυρονεριάς
που ’χε κάποτε ανταλλάξει
μ’ ένα νεκρό αγόρι
για λίγες αφορμές πορφύρας·
του δώρισε μια χούφτα χώμα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βαγγέλης Ασημένιος, Αρκάνα ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»

Η «Νίκη» του Χρήστου Χωμενίδη αναγνωρίστηκε ως ένα από τα κορυφαία μυθιστορήματα της εποχής μας

Mία από τις σημαντικότερες διακρίσεις στο χώρο της λογοτεχνίας, το Prix du Livre Europeen (Βραβείο Ευρωπαϊκού Μυθιστορήματος), έλαβε ο συγγραφέας Χρήστος Χωμενίδης, με την επιτροπή να αναγνωρίζει τη «Νίκη» ως ένα από τα κορυφαία μυθιστορήματα της εποχής μας.

Πρόκειται για ένα βραβείο που αναδεικνύει τη δημιουργικότητα και την ποικιλομορφία της Ευρώπης, καλλιεργώντας τον διαπολιτισμικό διάλογο στο χώρο της πεζογραφίας, και προωθεί τη λογοτεχνία πέρα από εθνικά και γλωσσικά σύνορα, με μεταφράσεις των βραβευμένων έργων σε άλλες γλώσσες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Χρήστος Χωμενίδης – Το Βραβείο Ευρωπαϊκού Μυθιστορήματος απέσπασε το μυθιστόρημα «Νίκη»»

[…Η ανταπόκριση εστάλη χθες αργά. Η σύνταξη επιβεβαίωσε τον σύνδεσμο, διασταύρωσε τις πληροφορίες και έδωσε εντολές στο τυπογραφείο. Ως απόψε λογαριάζουν πως θα πάρουν ακόμη μία, με την είδηση της ευτυχούς κατάληξης. Ωστόσο η ανταπόκριση καθυστερεί, θεέ μου πώς καθυστερεί και η συντακτική ομάδα μες στην ομίχλη από τα τσιγάρα και την στυφή γεύση του λικέρ στα χείλη της, θυμίζει πομπή που τραβά εις το βάραθρον…]

Άλλη μια μέρα διαβουλεύσεων αποδείχτηκε άκαρπη. Οι δυο πλευρές συγκρούστηκαν με επιχειρήματα, με φωνές, χειροδίκησαν, οι ηττημένοι υποβλήθηκαν σε φριχτούς εξευτελισμούς, οι νικητές κόμπασαν, παρέδωσαν την δικαιοσύνη στους ανθρώπους, μιμήθηκαν την πιο άσχημη εκδοχή του εαυτού τους. Και άλλωστε πώς θα μπορούσαν διαφορετικά; Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Piccola Canzone»

Είναι κάποιες στιγμές που θέλω να του δώσω μια γερή μπουνιά και να τον κάνω να πονέσει. Θέλω να τον εκδικηθώ για εκείνες τις ώρες της ζωής μου που ξόδεψα και ξοδεύω ακόμα, παρέα μαζί του. Στη δουλειά, διαμορφώνοντας έγγραφα, επιστολές και πίνακες. Στο σπίτι, ροκανίζοντας μέρος από τον ελεύθερο χρόνο μου, χωρίς να το καταλάβω. Παρατηρώ, ενημερώνομαι, σχολιάζω, σχεδιάζω. Ώρες ατελείωτες. Ώρες που αν καθόμουν να τις μετρήσω, θα με έζωνε απελπισία… Όμως, δεν το κάνω.
Κάθε φορά που νοσεί αυτός με ιό, συνειδητοποιώ πόση ανάγκη τον έχω. Mακριά του υποφέρω. Η σκέψη πως μπορεί να τον στερηθώ, με αποδιοργανώνει. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ειρήνη Θυμιατζή, Σχέση τρυφερά βασανιστική…»

Σώμα Ι

Ρωγμή,
Ένα τριαντάφυλλο στα βράχια
Μικρό
Τρυπάει το πέλμα
Το πέλμα ματώνει
Το τσιμπάει κι ο γλάρος
Σουρωτήρι
Βέβαιη η πτώση Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Ξηρογιάννη, Σώμα»

Είναι Μάρτης. Σε ένα στενό συνοικιακό διαμέρισμα στο κέντρο, που πότε λιάζεται, πότε ανεμοδέρνεται από τον αλλόκοτο καιρό, μένει ο Μουσικός. Στο γκρίζο αυτό χαρτόκουτο, που δοκιμάζονται οι νέοι και τιμωρούνται οι μεγαλύτεροι, ο ήχος τρυπάει τα μεσοτοιχία όπως οι λογαριασμοί τρυπούν τη τσέπη τους. Μονάχα ανήσυχα πνεύματα ζουν εδώ. Φοιτητές, φτωχές οικογένειες και πρόσφυγες μονοπωλούν το ετοιμόρροπο οίκημα. Αγωνία, άγχος και φόβος πεταμένα σε ένα καζάνι και σαν ατμός αναδύεται το μείγμα αυτό που ονομάζουν καθημερινότητα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μιχάλης Βλασόπουλος, Ο μουσικός»