nam nunc lenonum et scortorum plus est fere,
quam olim muscarum est cum caletur maxime
Plautus, Truculentus

Ωραίες μου κυρίες, θεωρείτε ότι η πολύωρη κι η εξαντλητική δουλειά με την τσάπα και το φτυάρι, η έλλειψη ανέσεων κι οι καθημερνές έγνοιες καταστέλλουν στους άντρες κάθε επιθυμία για τσιλημπουρδίσματα και τους στερούν την ευστροφία τού νου· μια ευστροφία που μπορεί να οδηγήσει στην ανακάλυψη μύριων τρόπων ικανοποίησης, στα κρυφά, αυτών των επιθυμιών. Δεν τολμάτε να παραδεχτείτε ότι κάθε παρόρμηση που καταπνίγουμε κατατρώει σαν σκουλήκι την ψυχή ώσπου στο τέλος αρρωσταίνει αυτή από νοσταλγία για όλα όσα απαγόρευσε στον εαυτό της κι ότι οι τερατώδεις κανόνες τής κοινωνίας τα μετέτρεψαν σε παράνομα κι εξωφρενικά. Μα ακόμα κι αν υποθέσω ότι είστε συνεπείς και σωστές στα συζυγικά σας καθήκοντα και ικανοποιείτε τις λιμπιντικές ορμές των συζύγων σας, αυτοί θα βρίσκουν πάντα τον τρόπο ν’ «αμαρτάνουν» (όπως κι εσείς εξάλλου!), γιατί στο τέλος αυτό που μετράει είν’ η ανάμνηση μιας ευχάριστης και φιλήδονης περιπέτειας!  

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Το διαφθορείον»

Αυτή τη σεζόν θα φορεθούν  τα μπλε και οι παντελόνες  θα  έχουν την τιμητική τους. Τέλη  Μάρτη, οι θερμοκρασίες σιγά-σιγά ανεβαίνουν, ο ήλιος ψηλώνει στον ουρανό. Στα  περιοδικά κυριαρχούν τα έντονα χρώματα . Ακόμα μια άνοιξη.  Πάντα ο Απρίλης ήταν μήνας  γλυκός.  Όμως, πρώτη φορά ένιωθε να τρυπώνει στο μυαλό  χειμώνας. Κάθε που άνθιζαν οι πορτοκαλιές, έβγαινε στο μπαλκόνι, ανάσαινε βαθιά. Το αεράκι έφτανε στα ρουθούνια  φορτωμένο αρώματα. Τώρα, τα άσπρα μικροσκοπικά λουλούδια, στροβιλιζόμενα στον ελαφρύ νοτιά,  θύμιζαν  νιφάδες χιονιού, άοσμες, άγευστες, κρύες. Ο Απρίλης της  σκληρός σαν πέτρα  απειλούσε  να μπει μέσα. Οι σκούρες κουρτίνες με μιας έκρυψαν το απροσδόκητο θέαμα. Τα πατζούρια σφραγίστηκαν.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Καίτη Παπαδάκη, Άνθη πορτοκαλιάς»

―Διακρίνεις κάτι στο βάθος; ρώτησε η Ξένια με αγωνία, τεντώνοντας τον κορμό της από τη μέση και πάνω. Καθόταν στην πολυθρόνα και περίμενε ανυπόμονα να ακούσει τι θα έλεγε η φίλη της.

-Εμένα μου φαίνονται σαν ζώα. Το ένα μοιάζει με αρκούδα, το άλλο με ζαρκάδι. Καθαρός ορίζοντας, καθαρό και το περίγραμμά τους, είπε η Λένη χωρίς αμφιβολία.

-Αποκλείεται! Τα ζώα αυτά δεν μπορούν να συνυπάρξουν στα ίδια περιβάλλοντα.

-Μα τι λες τώρα; Είπε η Λένη ανεβάζοντας τον τόνο της φωνής, φανερά ενοχλημένη. Για έλα από τη μεριά μου! Τι βλέπεις από δω;

Η Ξένια σηκώθηκε με προθυμία. Πλησίασε τη φίλη της. Εστίασε το βλέμμα της στο συγκεκριμένο σημείο που της έδειχνε. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ειρήνη Θυμιατζή, Σχέδια εν λευκώ»

Το πλοίο της γραμμής ήταν ανάστατο. Φωνές πάνω στο κατάστρωμα. Ο καπετάνιος, είχε ξεκινήσει για το προγραμματισμένο του ταξίδι δίχως ίχνος προβληματισμού, το ένστικτό του ήταν αλάνθαστο μόνο για τον καιρό. Κι αυτή την φορά ο καιρός ήταν με το μέρος του, τίποτα δεν προμήνυε κακοκαιρία και ταραχή ∙ συνήθως όταν είχε το αίσθημα, εκείνο το αίσθημα του φόβου, ένιωθε το σούβλισμα στα πλευρά του σαν μαχαίρι, να διαπερνά τη σάρκα. Αυτή την φορά όμως  ο καιρός ήταν υπέροχος. Ξεκίνησε λοιπόν από το σπίτι του με  διάθεση αρκετά καλή.

Το ταξίδι στο πλοίο της γραμμής ξεκινούσε νωρίς το πρωί με το πρώτο φως της ημέρας και κατέληγε με την επιστροφή του αργά το απόγευμα. Διαδρομή που έκανε κοντά δέκα χρόνια τώρα, με μόνο ευτράπελο στο βιογραφικό του τον καιρό. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ελένη Χαϊμάνη, Κρουαζιέρα»

✿

Είχε ένα σημάδι, κεντημένο ψηλά στο μπράτσο. Δεν ήταν ζωγραφισμένο από τρελού γυρολόγου την βελόνα. Μήτε γραμμένο από ξόρκια μάγισσας. Μόνο από γέννας κάμωμα, μία τριπλή σφύρα, τον είχε λεκιάσει.

«Μεγάλη τύχη». Πρόβλεψαν οι γηραιοί.

«Τριπλή εύνοια των θεών» αποφάνθηκαν οι αστρολόγοι.

Τίποτα από δαύτα δεν γνώρισε. Ακροπατούσε, την κορφή της ζωής του. Να ροβολήσει την άλλη της πλευρά, ετοιμαζόταν. Κοντά, σαράντα χειμώνες είχε μετρήσει. Σαράντα χειμώνες γιατί τα καλοκαίρια δεν έφταναν μέχρι εκείνον τον ξεχασμένο, από το ήλιο, τόπο. Η μάνα του… Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μάουρα Ρομπέσκου, Το σημάδι»

Η παλιά, ιατρική σοφία
Της σχολής του Σαλέρνο
Προβλέπει για τον καθένα μας
Ένα γερό μεθύσι
Απάνω στο κλείσιμο
Κάποιου μήνα
Ε. Ντ΄Ορς

Οι συνεντεύξεις που μας έστειλε ο Χουάν ήταν στα αλήθεια παράξενες. Η απομαγνητοφώνηση κράτησε μερικές ώρες, μα όταν σκύψαμε πάνω από το πρώτο εκείνο δείγμα, η αλήθεια είναι ότι οι συνεργάτες αισθάνθηκαν μια πρωτόγνωρη αμηχανία. Ποτέ άλλοτε δεν είχαν βρεθεί τόσο κοντά σε παρόμοιες υποθέσεις. Υπήρχε βεβαίως και το ντοκουμέντο εκείνης της παλιάς αρτίστας, σε στυλ Στέλλας Γκαστέλε με τις περιποιημένες δεκαετίες, κρυμμένες πίσω από τα βαθιά σημάδια του χρόνου  που σχεδίαζε από καιρό το ταξίδι της μα αυτό είναι άλλο. Οι αρχισυντάκτες αποφάσισαν να μην δημοσιεύσουν τις συνεντεύξεις. Ζήτησαν να αντικαταστήσουμε το θέμα με ένα από εκείνα τα κλισέ, μα ο νους μας ταξίδευε διαρκώς σε ότι ακούσαμε πως συμβαίνει στο μητροπολιτικό νοσοκομείο. Ο Χουάν έστειλε τα παρακάτω λόγια, σαν εισαγωγή στο υλικό του. Ακόμη και σήμερα, όταν ακούσω αυτές τις παλιές λέξεις, νιώθω την ανάγκη της προσευχής. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Ήρεμες Μεγαλειότητες»

✿

Ίσως ήταν ο μόνος στην παρέα του που στεναχωρήθηκε επειδή έκλεισαν τα σχολεία. Όλοι οι άλλοι οργάνωναν διαδικτυακά «κορωνοπάρτι», για να γιορτάσουν το γεγονός της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης και αυτός θα ήθελε να κάνει «κορωνοκηδεία». Οι άλλοι το μόνο που σκεφτόντουσαν ήταν πως θα γλιτώσουν το σχολείο και εκείνος πόσο θα του έλειπε. Όχι, όχι επειδή ήταν σπασίκλας. Που ήταν, όντως, όμως το ζητούμενό του δεν ήταν οι ακαδημαϊκές του επιδώσεις. Αυτές μπορούσε να τις έχει και από το σπίτι. Αυτό που δεν μπορούσε να έχει από το σπίτι, ήταν εκείνη. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Βαράκης, Έρωτας στα χρόνια της πανδημίας»