Αρχείο 24/03/2016

Στεκόταν στην άσφαλτο, ένα μέτρο από το πεζοδρόμιο, και κοίταζε τον πράσινο σταυρό να αναβοσβήνει. Μόνος του. Το Φαρμακείο διανυκτέρευε. Πού και πού, ο φαρμακοποιός που καθόταν πίσω από το ταμείο με μια εφημερίδα στο χέρι, σήκωνε το κεφάλι κι έριχνε κοφτές ματιές στο δρόμο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Ο άνθρωπος που κοίταζε τα Lonarid να περνούν»

Αρχείο 23/03/2016

Μνήμη λέγε

Μνήμη λέγε
Πάντα λέγε το κόκκινο που πότιζε τη γκρίζα χλόη.
Το μέτωπο που λάξευε το τοίχο.
Τη σκεβρή παλάμη που σκούριαζε το σίδερο.
Την αδειανή όραση.
Τους ξεθεμελιωμένους φράχτες που δάγκωναν την κραυγή. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιάννης Σκληβανιώτης, σε νερομάνες στέρφες με μαρμαρωμένα ξωτικά -ποίηση»

Αρχείο 22/03/2016

Ανακάλυψη

Στη Μαρία Βαχλιώτη

Tι χαμπάρια, Δον Κορ λε όνε ντα νίτσα;
Τίποτε ποιήματα, Δον Κορ λε όνε ντα νίτσα!
Σέρνω λεξόπετρες στο καροτσάκι για τις κούκλες
Στο δρόμο για το κοιμητήριο άλλες πετάγονται
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιφιγένεια Σιαφάκα, αφημένα σε ρόγες θάλασσας νέγρας -ποίηση»

Αρχείο 21/03/2016

Τι με κρατά στην άγρια γη

Η εικόνα ξανάρχεται καθώς στη γλώσσα
στάζει από το ποτήρι του ο έρωτας
το κόκκινο κρασί του.
*
Ακρονήσια της ενδοχώρας πεθαίνουν και δε θρηνούν
αναμένουν την άνοιξη τις κραυγαλέες κουτσουπιές
τον άφωνο θρήνο με την ψιλή βροχούλα
που τρυπάει το νιόσκαφτο χώμα
τις φλαμουριές με τα σκουλαρίκια Συνεχίστε την ανάγνωση του «Έκτωρ Πανταζής, Επί τρία»

Αρχείο 19/03/2016 -Εκδόσεις Κέδρος, Αθήνα 2016

Προσποιήθηκαν ότι σέβονταν την παρθενία.
Μυϊκή απορρύθμιση από τις χειροπέδες.
Περίπου ένα μέτρο πέρα από το τοιχίο
στους μεντεσέδες η Μάρθα με κομμένο κολιέ
στο πλάτος των ώμων. Στις ψυχολογικές
δοκιμασίες μαντίλι αποκαλούσαν το κύπελλο,
φωτιά το λαμπιόνι. Συναίνεσε. Σμίλευε το σοβά
με ισχνά δάχτυλα. Της πλήγιασαν ταρσούς, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ελευθερία Μπέλμπα, «Η ερμηνεία της ελευθερίας» -ποίηση (απόσπασμα)»

Αρχείο 17/03/2016

1. κυνισμός
Το σπίτι αυτό είναι δεντρόσπιτο. Η ουσία του είναι δέντρο, το αίμα του είναι λευκό φως, τα μάτια του νυκτόβιες σφαίρες. Στα πυρίμαχα βράδια του, η απόδραση των εδώδιμων πετεινών, εμφανίζεται ως μια διαρκής, ανάερη, ενδεχόμενη φυγή. Η οποία ουδέποτε πραγματοποιείται. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Χ. Λουκόπουλος, 7/20 κείμενα για την αφαλάτωση [2016]»

Τούτο το απόγευμα θα γινότανε κάτι μεγάλο. Δεν ήξερε τι, μα μέσα του μια μικρή ανησυχία του το σιγόλεγε αδιάκοπα. Κι ήταν απίθανο στ’ αλήθεια. Η μέρα πέρασε μες σε γραφεία και διατυπώσεις, που θα ‘παιρναν κι όλες τις απογευματινές ώρες, ίσως και τα’ αυριανό πρωί. Το λεωφορείο πήγαινε απελπιστικά σιγά, σταματώντας κάθε τόσο. Έξω τίποτα για να σου τραβήξει το ενδιαφέρον: ένα σπανό πάρκο, μια γριά κυρία μ’ ένα μωρό σε καροτσάκι, ένας εφημεριδοπώλης, μια κοπέλλα με μαύρο κότσο χαμηλά, στο λαιμό της σχεδόν, ένα…

Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →