Τα ρούχα των αποθανόντων
καλά είναι να μοιράζονται
στους φτωχούς, σκέφτηκα
Βλέπω τις γραβάτες να κρέμονται
και με πνίγουν
Τα παπούτσια στραβοπατημένα
περπατούν μόνα τους Συνεχίστε την ανάγνωση του «Άντη Μιχαλοπούλου, Τα ρούχα του νεκρού»

Το πρώτο πράγμα που ήθελα να αερίσω ήταν το κεφάλι μου, έβγαλα έτσι το καπέλο μου, τόσα χρόνια που το φορούσα είχε γίνει ένα με το κεφάλι μου και το είχα ξεχάσει, το κοίταξα έτσι με την χαρακτηριστική απορία που παίρνει η φάτσα μου όταν βλέπει τα αυτονόητα, είχε πάρει την μυρωδιά μου -αγνό στάλαγμα αγωνίας και εμπόλεμων καταστάσεων, καθαρή και διάφανη σαν οινόπνευμα-. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Άννα Μπουτσουρίδου, Το χρώμα του πηλού»

Βάρβαροι στίχοι

Φυσάει απαλά. Όμως ο αέρας είναι αέρας.
Ο ήχος του δεν είναι αγγελικές συλλαβές.
Με τρομάζει το πράσινο. Και πολύ φοβάμαι
πως μας βρήκε η νύχτα.

Κι ας είναι ο ήλιος ακόμα στο ζενίθ.
Βέβαια θαμμένος κάτω από βαθιά Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νάσος Βαγενάς, με σύννεφα του Κάλβου»

Η στοά έχει ουρανό
Οι Rolling Stones τραγουδούν
Παράδοξο – fool to cry, απαλά.
Aντιφεγγίζει αχνά
Μα έχει ήλιο ψηλά
Με κάνει να δακρύζω η ντροπαλή συννεφιά
Θα θυσίαζες για εκείνη, την αγαπημένη σου, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Εύη Τζάκη, δύο ποιήματα»

(τρία τα κοίλα για να δεθεί το ποίημα)

Λες, με βλέπεις απ’ το τραγικό της μέρας
Εγώ πάλι λέω, δεν μετατοπίζονται τα πουλιά στον χρόνο
Ταχυδακτυλουργείς
Θέλω να πω
στα μάτια ώσπου να με κοιτάξεις
ταχυδακτυλουργείς Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, οι δυο μας τώρα»

Καθώς το τσιγάρο σιγόκαιγε στο τασάκι, ο πόνος στο στήθος του γινόταν όλο και πιο έντονος, τα σαράντα αποτελούσαν την ηλικιακή αφετηρία του εμφράγματος, όμως γνώριζε ότι τα συμπτώματα ήταν διαφορετικά. Αυτός ο πόνος δεν προερχόταν από τις αρτηρίες αλλά κάποιες πολύ πιο περίπλοκες και επίπονες εγκεφαλικές διεργασίες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αχιλλέας Σωτηρέλλος, Το συγκινησιακό απεριόριστο»